Το σχολείο μας το 1965
Ἐν Δασοχωρίῳ τῇ 1ῃ Σεπτεμβρίου 1965
![]() |
| Σχολείο - ανθόκηπος |
Διαβάστε ολόκληρη την ιστορία εδώ.
![]() |
| Σχολείο - ανθόκηπος |
Τα οφφίκια είναι εκκλησιαστικοί τιμητικοί τίτλοι, που απονέμονται σε λαϊκούς και στον ανώτερο ή τον κατώτερο κλήρο, από Πατριάρχη ως αναγνώριση προσφοράς προς την Εκκλησία.
| Η Γέννηση του Ιησού σε πίνακα του Θεοτοκόπουλου |
Στη μέση του χωριού διακρίνεται ένα κτίριο πιθανότατα η "Κούλια", (κτίρια κτισμένα από τους Τούρκους σε διάφορα μέρη της Βόρειας Ελλάδας περίπου στο 2ο μισό του19ου αιώνα) ένα από τα δείγματα οχυρωματικής κατοικίας.Χρησίμευε για την ασφάλεια των αρχόντων και των γαιοκτημόνων σε περιπτώσεις επιθέσεων καθώς και για τη συλλογή κεφαλικού φόρου. Κτισμένη στη μέση του χωριού εξασφάλιζε τη δυνατότητα ελέγχου ολόκληρου του χωριού.
Τὸ μοναστήρι τῆς Ζάμπορδας, ποὺ ἵδρυσε ὁ ἅγιος Νικάνορας, εἶναι χτισμένο ἀπάνω σ᾿ ἕνα μικρὸ κι᾿ ἀπόγκρεμνο βουνὸ ποὺ τὸ λέγανε Ὄρος τοῦ Καλλιστράτου, ἕνα βουνόπουλο μυτερό, κολλημένο ἀπάνω στὸ μεγάλο βουνὸ ποὺ τὸ λένε Βέρμιο. Τὄνομά του τὸ πῆρε ἀπὸ ἕνα χωριὸ Ζάμπορδα ποὺ βρισκότανε ἄλλη φορὰ
ἐκεῖ κοντά, μὰ ποὺ τώρα δὲν ὑπάρχει.
Ἀπὸ
τὰ Γρεβενὰ κι᾿ ἀπὸ τὴ Σιάτιστα εἶναι μακριὰ ὡς δέκα ὧρες μὲ τὸ μουλάρι, κι᾿ ὡς
δώδεκα ἀπὸ τὴν Κοζάνη. Βρίσκεται ἀποκάτω ἀπὸ τὸ βουνὸ Βουνάσα, ἀπάνω στὸ
στρίψιμο ποὺ κάνει ὁ ποταμὸς Ἁλιάκμονας, τραβώντας κατὰ τὰ Σέρβια, σὲ μιὰ ὥρα
ἀπόσταση ἀπὸ τὸ χωριὸ Ἐλάτη. Τὸ Καλλίστρατο εἶναι χωρισμένο ἀπὸ τὴ Βουνάσα μὲ
μιὰ στενὴ κι᾿ ἄγρια κλεισούρα, καὶ κεῖ μέσα τρέχει ὁ ποταμός.
Σὰν
ἀνεβῆ κανένας ἀπάνω, βλέπει πὼς τὸ βουνὸ εἶναι χερσόνησο, κομμένο ἀπὸ τὰ γύρωθε
βουνά, γιατὶ ἀπὸ τὶς τρεῖς μεριὲς τὸ περιζώνει ὁ ποταμός, παρεχτὸς ἀπὸ τὸ
βορειοανατολικὸ μέρος ποὺ ἀπομένει μοναχὰ ἕνα στενὸ μπάσιμο. Ἀπὸ κεῖ πιάνει ἕνα
καλντερίμι π᾿ ἀνεβαίνει ὡς τὴν ἐξώπορτα τοῦ μοναστηριοῦ. Τὸ μοναστήρι εἶναι
καστρογυρισμένο, μὲ μπεντένια καὶ μὲ ζεματίστρες, γιατὶ σὲ κεῖνον τὸν καιρὸ οἱ
ληστὲς ἤτανε πολλοί, καὶ τὸ μέρος ἔρημο κι᾿ ἄγριο, ἀφοῦ καὶ τώρα εἶναι τέτοιο.
Κι᾿ ἀληθινά, τὰ γύρω χωριὰ χαλαστήκανε ὅλα ἀπὸ τοὺς Τουρκαρβανίτες καὶ
φαίνουνται ἀκόμα τὰ θεμέλια κ᾿ οἱ σωριασμένες πέτρες, καὶ μοναχὰ τὸ μοναστήρι
σώζεται, παραπάνω ἀπὸ πεντακόσια χρόνια.
Οι μουριές ή όπως λέμε οι σκαμνιές.Εμείς θυμόμαστε ότι ήταν 5 και πολύ παλιότερα όπως λένε οι γεροντότεροι 7. Κανείς δεν τις θυμάται όταν ήταν μικρές. Άραγε πόσων χρονών να είναι;![]() |
Σύμφωνα με το ψήφισμα της συνεδρίασης της βουλής την 12-10-1964 η Δεσκάτη και τα διπλανά χωριά παραχωρείται στον νομό Γρεβενών. Δείτε τις π...